Je zit in Activiteiten > Archief > ACYO Armenie
Van 9-13 juli 2008 werd onder leiding van Hovnan Srpazan een internationale vergadering gehouden met ongeveer 160 Armeense jongeren uit meer dan 10 landen. De vergadering werd georganiseerd door de jongerenorganisatie van Armenië. Doel van de vergadering was om de jongeren bij elkaar te brengen om hun ideeen en huidige problemen met elkaar uit te wisselen. Verder werd er een bestuur gevormd voor een international ACYO en werden de statuten daarvan besproken. De aanwezige jongeren vertegenwoordigden hun gemeenschap waaronder ik voor de kerk in Amsterdam en Masis Mampel voor de kerk in Almelo. De eerste dag was speciaal voor inschrijvingen waar het programma, badges en T-shirts werden uitgedeeld die we elke dag moesten dragen zodat we duidelijk herkenbaar waren voor elkaar en voor de organisatie. Vervolgens stelden de jongeren uit elk land henzelf voor. Deelnemers uit onder andere: Tsjechië, Roemenie, Canada, USA, Frankrijk, Duitsland, Brazilië, Australië, Irak, Turkije, Italië, Rusland, Georgië, Egypte en Zweden.
De tweede dag vertrokken we om negen uur 's ochtends vanuit het centrum van Jerevan met drie bussen naar Echmiadzin, waar we als eerste Katholicos Karekin II hebben ontmoet en waar ook andere geestelijken bij waren. Nadat de Katholicos de bijeenkomst officieel had geopend en zijn zege had gegeven aan de jongeren, hebben de geestelijken allemaal een toespraak hebben gehouden over het belang van de jongeren. De workshops werden uitgelegd die twee dagen zouden duren. De workshops hadden elk een onderwerp zoals: Hoe kun je de Armeense Kerk promoten?, Wat moet de inhoud zijn van een website?, Hoe organiseer je taallessen?, Hoe kun je de problemen in de Armeense Kerk oplossen? Het laatst genoemde heb ik gekozen vanwege de huidige problemen in Nederland en mede omdat jongeren die niet naar de kerk gaan.
Wij zaten met ongeveer 25 jongeren in de workshop. Elke kerk en haar gemeenschap kent haar eigen problemen. Voordat de problemen al werden besproken merkte ik dat iedereen eerst zijn frustraties uitte over wat iedereen fout deed in hun gemeenschap. Opmerkelijk probleem was dat mensen geen motivatie hebben om hun geloof te uiten dankzij het effect van communisme in de voormalige Sovjet landen, waardoor die jongeren bijna niet betrokken zijn met het geloof. Zo kreeg ik op mijn punt dat jongeren niet meer naar de kerk komen, omdat ze bijvoorbeeld de dienst niet kunnen volgen, een berg kritiek dat Europeanen te vrij leven en dat ze geen verantwoordelijkheidsgevoel voor de kerk hebben. Daarop reageerde ik dat meeste van onze jongeren geen Armeens spreken en de kerk geen manier heeft om de dienst aantrekkelijk te maken. Op dat moment kwam Hovnan Srpazan binnen om mee te luisteren en reageerde op mij door te zeggen dat de dienst nooit zal kunnen worden aangepast zoals de taal. Hij zei dat als je iets niet begrijpt altijd achteraf naar de priester kan gaan voor vragen. Hij maakte duidelijk dat we vandaag alleen de hoofd problemen moesten noteren en de volgende dag naar oplossingen moesten gaan zoeken. De workshop voor deze dag duurde ongeveer 3 uurtjes.
Na de workshops gingen we door naar een voorstelling van jonge kinderen die gingen zingen en dansen wat heel goed gedaan was. Vervolgens gingen we naar een restaurant en zo werd deze dag beëindigd.
Dag drie in Echmiadzin begon in de ochtend met enkele liederen en speeches van geestelijken. Daarna begonnen de workshops en moesten we in krappe tijd naar oplossingen zoeken. Voor mijn punt werden oplossingen opgenoemd die worden gebruikt in de andere gemeenschappen: Opnames maken in andere kerken en laten zien hoe het gaat. Organisaties moeten concentreren op de dienst uitleggen, Armeense taallessen en Bijbellessen geven. Bijvoorbeeld door dat online te doen en de kinderen op te vangen tijdens de diensten. Boekjes van de dienst uitdelen of projecteren op een scherm.
Er was duidelijk een strijd tussen conservatieve en progressieve opvattingen. Tot compromissen is het feitelijk niet gekomen.Na de workshop ging ieder groep een korte samenvatting houden. Het nut van de workshops is uiteindelijk bedoeld voor de internationale ACYO die met de conclusies doelstellingen gaat vormen voor spirituele educatie, een internationale gemeenschap en wereldwijde solidariteit. Dit zal werken in het voordeel van de Armeense kerk die zo versterkt zal worden.De conceptstatuten werden doorgenomen en eventuele opmerkingen werden besproken. Daarna gingen de jongeren stemmen voor de bestuursleden wat bestond uit één of twee jongeren uit elk land. Uiteindelijk werd het gereduceerd tot ongeveer 15 leden die een jaar de tijd hebben om de uiteindelijke statuten in te leveren.
Dag 4 bestond uit bezoekjes aan belangrijke plekken. Het begon met het genocide monument waar bloemen werden neergelegd. De sfeer was emotioneel. Vervolgens gingen we naar Oshakan, wat een belangrijke plek is voor pelgrims, omdat daar Mesrob Mashtots, uitvinder van Armeense Alfabet ligt begraven. In de kerk probeerde Hovnan Srpazan zoveel mogelijk jongeren naar voren te roepen om ze te vragen wat voor gevoel ze hebben gekregen na de drie dagen. Meeste vonden het een eer om Armeense jongeren uit andere landen te ontmoeten en andere hebben antwoorden gevonden op hun vragen zoals de Armeense identiteit.
Dag 5 was op een zondag dus konden we de dienst volgen in Echmiadzin. Degenen die misdienaar was in hun eigen kerk mochten meedoen. De dienst werd geleid door Hovnan Srpazan die dat heel mooi heeft gedaan. Ook was de Katholicos bij de dienst aanwezig die ons op het eind heeft ontvangen om samen te gaan zitten en praten over de afgelopen dagen. Ik denk dat het voor iedereen een bijzonder ervaring was vooral omdat je beter met je gevoelens en gedachtes kan omgaan en zo jezelf beter leert kennen. Het was een soort therapie want uiteindelijk was iedereen er voor elkaar. Ook zag je pessimistische jongeren veranderen die in het begin afstand hielden. Dat gevoel kun je dus ook in je eigen gemeenschap overbrengen wat ten slotte het doel van deze bijeenkomst was.
Manuel Manuelyan