De Orthodoxe Kerk wordt beschouwd als het lichaam van Christus. Het is een organische, levende entiteit die tot leven komt door de inwoning van de Heilige Geest in de individuele leden die samen de kerk vormen. Om de hoofdvraag te beantwoorden is het goed om ons te realiseren dat de zondagsliturgie niet eindigt aan het einde van de dienst. Zij zegt ons slechts: “Laat ons in vrede heengaan om in deze wereld te getuigen van onze Heer Jezus Christus.” Dit betekent dat ons gedrag in de rest van de week als een verlenging moet zijn van de liturgische ervaring van de zondag, want daaruit krijgen wij de kracht om de wereld te kunnen doorzien en anderen te helpen.

De goddelijke liturgie is geen zondagsplicht waaraan de orthodoxe christen wordt gehouden. De dienst is niet iets die orthodoxe christenen moeten bijwonen omdat zij anders zou zondigen.

Ons christen-zijn definieert zich niet met een reeks deelnemingen, maar door onze aanvaarding van vereniging met Christus. Wie iedere zondag immers deelneemt aan de Heilige Liturgie, leeft niet zonder zonden. Tegelijkertijd levert de kerk wel een enorme voedende bijdrage aan ons spirituele leven. Wie niet eet en drinkt, sterft. Wie spiritueel niet eet en drinkt, sterft ook.

Zo lezen wij in Hebreeën 10:24-25; “Laten we op elkaar letten en elkaar aansporen tot liefde en goede daden en in plaats van weg te blijven van onze samenkomsten, zoals sommigen doen, elkaar juist bemoedigen, en dat des te meer naarmate u de dag van zijn komst ziet naderen