3 augustus 2025

“Hoor mij, HEER, als ik tot u roep, wees genadig en antwoord mij. Mijn hart zegt u na: ‘Zoek mijn nabijheid!’ Uw nabijheid, HEER, wil ik zoeken” (Psalmen 27:7-8)

Psalm 27 presenteert de filosofie van “onbevreesd leven”.

De psalmist vreest niets, want de Heer is zijn licht en behoud; hij raakt niet ontsteld, want de Heer is de toevlucht van zijn leven (Psalm 26:1). Wanneer kwaadwilligen hem naderen, beeft zijn hart niet, want hij heeft zijn vertrouwen op de Heer gesteld (Psalm 26:2-3). Hij vreest niets of niemand, want hij geniet de almachtige aanwezigheid van de Heer en doet op tijd een beroep op de Heer, zeggende: ” Hoor mij, HEER, als ik tot u roep, wees genadig en antwoord mij. Mijn hart zegt u na: ‘Zoek mijn nabijheid!’ Uw nabijheid, HEER, wil ik zoeken” (Psalm 27:7-8).

Hier is het geheim van een onbevreesd en moedig leven: een op God gericht vertrouwen. Als we moedig willen zijn en een onbevreesd leven willen leiden, laten we ons dan te midden van moeilijkheden en beproevingen altijd vanuit de diepte van ons hart tot de Heer wenden, Hem volledig vertrouwen en vrede vinden onder Zijn meest barmhartige en vaderlijke blik.

Er zijn duizend-en-één redenen om in angst te leven, maar er is slechts één reden om onbevreesd en moedig te leven: de oneindige liefde van onze hemelse Vader, die zelfs Zijn eniggeboren Zoon gaf voor onze redding (Johannes 3:16).

Evangelie: Mattheüs 18:10-14
10Waak ervoor ook maar een van deze geringe mensen te verachten. 11Want Ik zeg jullie: hun engelen in de hemel aanschouwen onophoudelijk het gelaat van mijn hemelse Vader. 12Wat denken jullie? Als iemand honderd schapen bezit en een daarvan dwaalt af, zal hij er dan niet negenennegentig in de bergen achterlaten en op weg gaan om het afgedwaalde dier te zoeken? 13Als hij het vindt, dan zal hij zich, dat verzeker Ik jullie, over dat ene meer verheugen dan over de negenennegentig andere die niet afgedwaald waren. 14Zo is het ook bij jullie Vader in de hemel: Hij wil niet dat een van deze geringe mensen verloren gaat.

 

10 augustus 2025

‘‘Nu zien we nog maar een afspiegeling, als in een spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben.’’1 Korintiërs 13:12 

Het woord “waarom?” is een uitdrukking van onze menselijke natuur. We stellen die vraag allemaal, vooral in tijden van pijn en lijden. We hebben vaak de misvatting dat, als we de reden van ons lijden begrijpen, de pijn minder wordt, of op z’n minst draaglijker. Maar de Bijbel zegt:

‘‘De hemel is onmetelijk hoog, de aarde ondoorgrondelijk diep, en het hart van een koning is niet te doorgronden.’’ (Spreuken 25:3)

Alles wat wij over God weten, is dankzij Zijn openbaring. Dat is de zoete waarheid: er zijn dingen die we nooit helemaal zullen begrijpen voordat we de hemel bereiken.

God is ons geen uitleg verschuldigd. Hij is niet verplicht om onze toestemming te vragen voordat Hij iets onderneemt. Hij is God, en wij zijn zondige mensen – we hoeven en kunnen niet altijd begrijpen waarom bepaalde dingen in dit leven gebeuren.

‘‘Nu zien we nog maar een afspiegeling, als in een spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben.’’ (1 Korintiërs 13:12)

Op een dag zullen we helder zien. Nu zijn de dingen nog omgeven door mist, en met ons beperkte, eindige verstand kunnen we niet alles begrijpen of doorgronden.

Maar op een dag zal alles duidelijk worden, alles zal zin krijgen. En dan zullen we kunnen zeggen: “Ah, nu begrijp ik waarom God dat heeft toegelaten in mijn leven.” Tot die dag komt, roept God ons op om Hem te vertrouwen.

Evangelie: Marcus 2:1-12

Jezus’ gezag betwist

1Toen Hij enkele dagen later terugkwam in Kafarnaüm, werd het bekend dat Hij weer thuis was. 2Er stroomden zo veel mensen toe dat er zelfs voor de deur geen plaats meer was, en Hij verkondigde hun Gods boodschap. 3Er werd ook een verlamde naar Hem toe gebracht, die door vier mensen gedragen werd. 4Omdat ze door de menigte niet bij Jezus konden komen, haalden ze een stuk van het dak weg boven de plaats waar Hij was. En toen ze een opening hadden gemaakt, lieten ze de verlamde op zijn slaapmat naar beneden zakken. 5Toen Jezus hun geloof zag, zei Hij tegen de verlamde: ‘Mijn kind, uw zonden zijn u vergeven.’

6Er zaten ook een paar schriftgeleerden tussen de mensen, en die dachten bij zichzelf: 7Hoe durft Hij dat te zeggen? Hij slaat godslasterlijke taal uit! Wie kan zonden vergeven dan God alleen? 8Jezus wist meteen wat ze dachten en dus zei Hij: ‘Waarom denkt u zoiets? 9Wat is gemakkelijker, tegen een verlamde zeggen: “Uw zonden zijn u vergeven” of: “Sta op, pak uw mat en loop”? 10Ik zal u laten zien dat de Mensenzoon volmacht heeft om op aarde zonden te vergeven.’ Toen zei Hij tegen de verlamde: 11‘Ik zeg u, sta op, pak uw mat en ga naar huis.’ 12Meteen stond hij op, pakte zijn mat en ging weg. Alle mensen zagen het; ze stonden versteld en loofden God. ‘Zoiets hebben we nog nooit gezien,’ zeiden ze.

 

17 augustus 2025

Het Hoogfeest van de Tenhemelopneming van de Heilige Moeder Gods is een van de vijf grote feesten binnen de Armeens-Apostolische Kerk. Terwijl feesten zoals Kerst, Pasen en de Transfiguratie direct betrekking hebben op het leven en de verlossing door Christus, nodigt dit feest – het vierde in de reeks – ons uit om stil te staan bij de persoon van de Heilige Maagd Maria, de Moeder Gods, en via haar bij het mysterie van het moederschap.

Waarom hebben onze heilige vaders dit feest opgenomen onder de grote feesten?

Omdat de Moeder Gods het hoogste symbool is van christelijk moederschap. Zij was de enige die het woord van de engel van de Heer in geloof aannam – zonder aarzeling. Ze gehoorzaamde, probeerde niets uit te leggen, protesteerde niet, maar zei: “Laat er met mij gebeuren wat u hebt gezegd.” (Lucas 1:38). Dat geloof en die gehoorzaamheid vormden het fundament van haar moederschap.

De Heilige Maagd baarde Jezus niet alleen lichamelijk, maar nam met haar hele leven deel aan Zijn verlossende zending. Tot aan het kruis bleef zij aan Zijn zijde – als een vrouw van onwankelbaar geloof, als moeder die haar kind volledig toevertrouwt, zonder angst of klacht.

Ook vandaag – nu tijden zijn veranderd, en wetenschap en seculier denken vaak proberen de waarde van een mens te meten aan de hand van effectiviteit, kracht of prestaties – bevinden we ons op een gevaarlijk grensvlak in de beleving van moederschap.

Vaak wordt de rol van de moeder genegeerd, of verengd tot enkel materiële zorg, waarbij de geestelijke dimensie in de vergetelheid raakt.

Maar de kerk vergeet niet. De kerk blijft het moederschap eren en verheffen – naar het voorbeeld van de Heilige Moeder Gods. Daarom is dit feest ook een oproep aan alle moeders: om hun geestelijke roeping en zending te herontdekken. Moeder zijn is niet slechts een biologisch proces. Het is een geloofsweg, een vertrouwen op God, een zuivere en voortdurende toewijding aan het kind.

De tenhemelopneming van de Moeder Gods is ook een teken van onze eigen mogelijkheid tot innerlijke transformatie. We zijn allen geroepen om te veranderen, om boven de beperkingen van het dagelijks leven uit te stijgen en te streven naar een heilig leven – zoals de Heilige Maagd Maria. Haar tenhemelopneming herinnert ons eraan dat het christelijk geloof in wezen geen theorie is, maar een kracht tot vernieuwing.

Dit feest is ook nauw verbonden met de band tussen gezin en kerk. Wanneer gezinnen standvastig zijn, wanneer moeders hun kinderen in geloof opvoeden, wanneer het gezinsleven niet losstaat van het geestelijk leven – dan is de aanwezigheid van de Moeder Gods tastbaar.

En wanneer de kerk gezinnen ondersteunt door onderwijs en geestelijke vorming, dan voltrekt zich hetzelfde wat Maria deed: de Redder brengen in de wereld. Dierbare moeders, dochters en zorgzame vrouwen binnen het gezin, dit feest is úw feest.

Vandaag kijkt de kerk naar u door het voorbeeld van de Heilige Maria – als dragers van geloof, als vormers van toekomstige generaties, als bronnen van toewijding en liefde. Maar dit feest is ook een feest van de kerk. Het herinnert ons eraan hoe het gebed de mens kan veranderen, hoe geloof het leven kan verlichten.

Laten we dit feest niet beschouwen als een rituele datum in de kalender, maar als een kans om ons leven te herzien. Als een aansporing om onze zielen en gedachten te zuiveren. Als een gebed met het verlangen om te worden zoals de Moeder Gods.

Tot slot. De Heilige Moeder Gods is onze leidster op weg naar het leven. In haar zien we wat moederschap, toewijding en heiligheid werkelijk betekenen. Moge zij de inspiratie zijn voor elke moeder – in de opvoeding van haar kind, in de kracht van het gezin, en op de weg naar het eeuwige leven.

Amen.

Evangelie: Lucas 2:1-7

De geboorte van Jezus

1In die tijd kondigde keizer Augustus een decreet af dat alle inwoners van het rijk zich moesten laten inschrijven. 2Deze eerste volkstelling vond plaats tijdens het bewind van Quirinius over Syrië. 3Iedereen ging op weg om zich te laten inschrijven, ieder naar de plaats waar hij vandaan kwam. 4-5Ook Jozef ging op weg om zich te laten inschrijven. Samen met Maria, zijn aanstaande vrouw, die zwanger was, reisde hij van de stad Nazaret in Galilea naar Judea, naar de stad van David die Betlehem heet, aangezien hij van David afstamde. 6Terwijl ze daar waren, brak de dag van haar bevalling aan, 7en ze bracht een zoon ter wereld, haar eerstgeborene. Ze wikkelde Hem in doeken en legde Hem in een voederbak, omdat er voor hen geen plaats was in het gastenverblijf.

 

24 augustus 2025

“Toch zal ik juichen voor de HEER, jubelen voor de God die mij redt.” – Habakuk 3:18

Het is inderdaad moeilijk om te bidden in moeilijke tijden, en nog moeilijker om God te danken te midden van de ergste realiteit die ons in de afgrond stort. Maar juist in zulke tijden hebben we behoefte aan tevredenheid en dankbaarheid, want alleen zo kunnen we de vernietigende wanhoop en hopeloosheid overwinnen.

In de Bijbel beschrijft de profeet Habakuk een soortgelijke situatie, waarin de ene na de andere ramp als hagel op hem en zijn volk neerdaalt, en biedt hij ook een heldere uitweg uit die situatie. De profeet besluit zijn boek met de volgende woorden:

‘‘Al zal de vijgenboom niet bloeien, al zal de wijnstok niets voortbrengen, al zal de oogst van de olijfboom tegenvallen, al zal er geen koren op de akkers staan, al zal er geen schaap meer in de kooien zijn en geen rund meer binnen de omheining, toch zal ik juichen voor de HEER, jubelen voor de God die mij redt. God de HEER, is mijn kracht, Hij zal mijn voeten hoog verheffen, Hij zal mij met zijn lied naar de overwinning leiden” (Habakuk 3:17-19).

1. A. “De vijgenboom heeft geen vrucht gedragen” – Vijgen werden ooit beschouwd als een lekkernij, een delicatesse, en ervan beroofd worden was geen probleem. De mensen werden simpelweg van hun genoegens beroofd.
2. “De wijnstok zal geen vrucht dragen” – Toen werd hun de druivenoogst ontnomen. Druiven werden gebruikt om wijn te maken, die, zoals de Heilige Boek zegt, het hart van de mens verheugt. Zo werd hen ook de vreugde ontnomen.
3. C. “De olijfboom droeg geen vrucht.” Het verlies van de olijfboom was veel ernstiger. Olijfolie werd gebruikt om te koken, wonden te ontsmetten en ook om lampen aan te steken.
4. “De velden leverden geen voedsel op…” – De grootste schade werd natuurlijk toegebracht aan de landbouw en veeteelt, wat honger en hongersnood betekende. De omvang van de ramp maakte de situatie volkomen hopeloos.

De profeet geeft zich echter niet over aan wanhoop, want zijn gedachten waren gericht op de grootheid van God en niet op de ramp. Hij dankte zijn Heer, ondanks de steeds uitzichtlozere situatie, omdat hij wist dat de God van zijn redding trouw is en hem en zijn volk zal oprichten, hen uit alle moeilijkheden en beproevingen zal verlossen en hun een overwinningslied op hun lippen zal schenken.

Het is inderdaad het gevoel van tevredenheid en dankbaarheid dat de profeet Habakuk en vele anderen hielp schijnbaar hopeloze situaties en uitdagingen te overwinnen. Het kan ons ook helpen bij de moeilijkheden, beproevingen en zelfs tegenslagen in ons leven.

Wanneer het lijkt alsof onze vijgenboom onvruchtbaar is, de wijnstok zonder knoppen, de olijfboom zonder vruchten en de velden onvruchtbaar, wanneer het lijkt alsof het leven van kwaad tot erger gaat, zelfs dan kunnen we in de Heer gesterkt en overwonnen worden als we ons in dankgebed tot onze reddende God wenden, die “onze voeten zal sterken en ons met zijn lied tot de overwinning zal optillen.”

Daarom: “Wees in alles dankbaar, want dit is de wil van God voor u in Christus Jezus” (1 Thessalonicenzen 5:18).

Evangelie: Lucas 1:39-56

Maria en Elisabet

39Kort daarop reisde Maria in grote haast naar het bergland, naar een stad in Juda, 40waar ze het huis van Zacharias binnenging en Elisabet begroette. 41Toen Elisabet de groet van Maria hoorde, sprong het kind op in haar schoot; ze werd vervuld van de heilige Geest 42en riep luid: ‘De meest gezegende ben je van alle vrouwen, en gezegend is de vrucht van je schoot! 43Wie ben ik dat de moeder van mijn Heer naar mij toe komt? 44Toen ik je groet hoorde, sprong het kind van vreugde op in mijn schoot. 45Gelukkig is zij die geloofd heeft dat de woorden van de Heer in vervulling zullen gaan.’

46Maria zei:

‘Mijn ziel prijst en looft de Heer,

47mijn hart juicht om God, mijn redder:

48Hij heeft oog gehad voor mij, zijn minste dienares.

Alle geslachten zullen mij voortaan gelukkig prijzen,

49ja, grote dingen heeft de Machtige voor mij gedaan,

heilig is zijn naam.

50Barmhartig is Hij, van geslacht op geslacht,

voor al wie Hem vereert.

51Hij toont zijn macht en de kracht van zijn arm

en drijft uiteen wie zich verheven wanen,

52heersers stoot Hij van hun troon

en wie gering is geeft Hij aanzien.

53Wie honger heeft overlaadt Hij met gaven,

maar rijken stuurt Hij weg met lege handen.

54-55Hij trekt zich het lot aan van Israël, zijn dienaar,

zoals Hij aan onze voorouders heeft beloofd:

Hij herinnert zich zijn barmhartigheid

jegens Abraham en zijn nageslacht,

tot in eeuwigheid.’

56Maria bleef ongeveer drie maanden bij haar, en ging toen terug naar huis.

 

31 augustus 2025

“Kom naar Mij, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.” – Mattheüs 11:28

De belofte van onze Heer Jezus Christus is prachtig in zijn eenvoud. Hij geeft ons geen “10 manieren om stress te verlichten”, wat een van de obsessies is van onze pragmatische en egocentrische maatschappij van vandaag. 

De unieke en exclusieve belofte van onze Heer is een blijvende gemeenschap met Hem. Hij, onze Schepper (Hebreeën 1:1-3) en Redder (Lucas 2:11), biedt Zichzelf aan als de ultieme oplossing voor al onze zorgen en bekommernissen. “Kom naar Mij, allen die vermoeid en belast zijn en Ik zal u rust geven” (Mattheüs 11:28). 

Tot Jezus komen betekent “geloven dat de Vader Hem gezonden heeft” (Johannes 5:36) en “geloven dat Hij dit voor ons kan doen” (Mattheüs 9:28). 

Geloof jij in Hem? Maak je daarom geen zorgen over wanneer en hoe Hij je rust zal geven, maar geloof en vertrouw er gewoon op. “Vertrouw op God met heel je hart en steun niet op je eigen inzicht” (Spreuken 3:5), en “werp al je zorgen op Hem, want Hij zorgt voor je.” (1 Petrus 5:7).

Evangelie: Marcus 4:35-41

Geloof en ongeloof

35Aan het eind van die dag, toen het avond was geworden, zei Hij tegen hen: ‘Laten we het meer oversteken.’ 36Ze lieten de menigte achter en namen Hem mee in de boot waarin Hij al zat, en voeren samen met de andere boten het meer op. 37Er stak een hevige storm op en de golven beukten tegen de boot, zodat die vol water kwam te staan. 38Maar Hij lag achter in de boot op een kussen te slapen. Ze maakten Hem wakker en riepen: ‘Meester, kan het U niet schelen dat we vergaan?’ 39Toen Hij wakker geworden was, sprak Hij de wind bestraffend toe en zei tegen het water: ‘Zwijg! Wees stil!’ De wind ging liggen en het water kwam helemaal tot rust. 40Hij zei tegen hen: ‘Waarom zijn jullie zo angstig? Geloven jullie nog steeds niet?’ 41Ze werden bevangen door grote schrik en zeiden tegen elkaar: ‘Wie is Hij toch, dat zelfs de wind en het water Hem gehoorzamen?’